Görele Masaj Salonu Masöz Nil

Görele Masaj Salonu. O zengindir, o bir hazinedir. Bir sükûnet çökmüştür üzerine, biraz da hüzün. Kız gözle yukarı kaldırılabilecek kadar hafiftir, periler tarafınca gdolayılen Pscyhe kadar hafiftir, hatta ondan da hafiftir, çünkü kendi kendini götürmüştür. İlâhiyatçılar bâkire Meryem’in gunsur yükselişini tartışadursunlar, bu bana anlaşılmaz gelmiyor, çünkü o artık dünyaya ait değil; fakat bir genç kızın hafifliği anlaşılmaz bir şeydir ve yerçekimi yasasıyla adeta alay eder.

Kız aslabir şeyin bilincinde değildi ve bundan dolayı kendisinin de fark edilmediğini sanıyordu. Uzağında kalıp görüntüsünü içime çektim. Yavaş yürüyordu, onun huzurunu veya çevresindeki sükuneti bozan bir acelecilik yoktu. Göl kıyısında bir erkek çocuğu oturmuş balık avlıyordu, kız durup suyun ayna gibi duran yüzeyine ve ufak dereye baktı. Hızlı yürümemiş olmasına rağmen serinlemek istiyordu. Şalının altında boynuna bağlanmış minik bir eşarbı çözdü. Gölden gelen hafifçe bir esinti, kar gibi beyaz, fakat sıcak ve kabarmış bir göğsü serinletti.

Görele Masaj Salonu Masöz Nil

Görele Masaj Salonu. Adam çocuğu, avına şahit olacak birinin bulunmasından hoşnutsuz görünüyordu; oldukça kayıtsız bir bakışla ona doğru dönerek seyretmeye başladı. Gerçekten öyle gülünç bir hali vardı ki, kızın gülmeye başlamasını kınamıyorum. Nasıl da gençlik dolu bir gülüştü! Eğer oğlanla bir tek kalmış olsaydı onunla yumruk yumruğa gelmekten korkmazdı sanırım. Gözleri iri ve ışıl ışıldı; bu gözlerde, çok koyuluğundan ötürü sonsuz derinliğini sezdiren siyah bir parıltı vardı, bu gözler saf ve masumdu, uysal ve yumuşaktı, gülünce hinlikle doluyordu. Burnu hafiften kemerliydi; ona yandan baktığımda burnunu ahuyla birleşmiş gibi gördüm.

Burnunun birazcık daha kısa ve haylazca görünmesini sağlıyordu bu. Yürümeye devam etti, arkasından gittim. İyi ki yolda gezinen biroldukça birey vardı; bazılarıyla birkaç söz ederek arayı biraz açmasına izin veriyor, sonra hemen yine ona yetişiyor, böylece, onunla mesafemi korumak için onun kadar yavaş yürümek zorunluluğundan kurtarıyordum kendimi. Osterport’a doğru yürüyordu. Görünmeden onu daha yalandan görmek istiyordum. Bunu gerçekleştirebileceğim bir ev duruyordu köşede. O aileyi tanıyordum, yani onlara bir uğramam gerekiyordu.